Ένας καφές για τη Δημοκρατία

μια προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός ριζικά νέου πολιτικού κινήματος

Γνωστοί Άγνωστοι

Posted by kafedimo στο Ιουνίου 11, 2010

Γνωστοί Άγνωστοι

του  Θάνου Μαλλιάρη 

Ένας άνδρας, μια γυναίκα, ένας νεαρός. Τρεις άνθρωποι που βρέθηκαν την ίδια τυχαία χρονική στιγμή στις ίδιες ακριβώς, αδιάφορο ποιες, γεωγραφικές συντεταγμένες. Μια συνάντηση δηλαδή, σαν κι εκείνες τριών αγνώστων που μοιράζονται κάποτε το ίδιο ταξί ή την ίδια οικογένεια. Η ημέρα είχε πάψει προ πολλού να είναι τυχαία ωστόσο… Μια εθνική επέτειος, ας πούμε. Αδιάφορο το πόσα χρόνια μετά του γεγονότος, πάντως ούτε δέκα, ούτε εκατό, ούτε καν στρογγυλό αριθμό.

Συνοψίζοντας, ήταν ένας άνδρας, μια γυναίκα κι ένας νεαρός, μια εθνική επέτειο, κάπου εδώ τριγύρω… Αδιάφορη η συνάντηση αυτή για την έκβαση της ζωής τους. Μια τυχαία συνάντηση για όλους. Μια ατυχής ημέρα για έναν από τους τρεις.     

Δεν έχει σημασία αν μιλούσαν μεταξύ τους με οικειότητα ή στον πληθυντικό. Δεν έχει σημασία καν τι λέγαν. Αν ο άνδρας δεν είχε ανοίξει την κουβέντα, το πιθανότερο είναι να μίλαγαν για τον καιρό ή να μη μίλαγαν καθόλου. Μια βουβή συνάντηση. Αλλά κάποιες πορείες που έκλειναν την κίνηση στους δρόμους, κάποιες βιτρίνες που σίγουρα θα σπάζανε σε λίγο και λες η ίδια η μέρα, σαν να το επέβαλαν να σχολιαστεί σήμερα πιότερο εκείνη παρά το κλίμα… Αυτό που θα πει χρέος.

«Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Τα ρημάζουνε όλα και φεύγουν σαν κύριοι. Θα ’θελα να ’ξερα, γιατί δεν τους πιάνουνε!».

«Φοράνε κουκούλες».  

«Να τους τις βγάλουνε».

Η γυναίκα δε μίλησε.

«Τότε με το τανκ που τάχα μου σκοτώθηκαν φοιτητές, όλα μούφα. Είδες ποτέ εσύ κάποιο όνομα; Να κάνουν μια πλάκα, να χαράξουν έξω απ’ το σημείο έστω, τα ονόματα τους; Κανένα! Τζάμπα ήρωες τους κάνανε. Κανείς δε σκοτώθηκε, σου λέω. Ποιος ξέρει τι συμφέροντα τους στηρίζουν. Γι’ αυτό και δεν τους πιάνουνε».

«Αυτό που λέτε, είναι ιστορική ανακρίβεια» είπε η γυναίκα.

«Γιατί, έχεις δει εσύ κάποιο όνομα; Έλα, να πάμε τώρα εκεί, να μου το δείξεις».

«Έχω δει, τα έχουν κατά καιρούς γράψει και οι εφημερίδες».

«Ε, πες μου ένα».

«Δε θυμάμαι να σας πω, αλλά είμαι βεβαία ότι τα έχω δει. Ο οδηγός του τανκ, έχει βγει κι έχει μιλήσει για το περιστατικό. Ένα φανταράκι ήταν που εκτελούσε οδηγίες με το πιστόλι στον κρόταφο. Τραυματική εμπειρία. Ξόδεψε τη ζωή του στα ψυχιατρεία».

«Ποια ψυχιατρεία, μια χαρά στην υγεία του ήταν όταν τον γνώρισα εγώ. Κανένας δε σκοτώθηκε με το τανκ. Οι φοιτητές ήταν σκαρφαλωμένοι στην πόρτα και έπεσε από μόνη της και τους πλάκωσε. Οι υπόλοιποι πανικοβλήθηκαν και τσαλαπάτησαν ο ένας τον άλλο. Εμένα έτσι μου τα είπε».

«Ήταν αυτός;».

«Έτσι μου είπε».

«Αυτό λέω, ήταν σίγουρα αυτός; Δεν ξέρετε».

«…Ουρολόγος ή ανδρολόγος; Ή μήπως είναι συνώνυμα…» σκέφτηκε ο νεαρός και του ξέφυγε ένα χαμόγελο στυφό. Ένιωσε αμέσως άβολα και θέλησε να βρει δυο λέξεις, το κουράγιο, ό,τι να ’ναι, να πει κι εκείνος κάτι. Κάτι σχετικό. Τι γνώμη θα είχε η γυναίκα για τη σημερινή νεολαία μπρος στην απάθεια του; Μακάρι να είχε το κουράγιο. Δεν το είχε όμως.

«Αυτός ήταν!» κατέληξε ο άνδρας.

«Κι αν σας έλεγε ψέματα;».

«Γιατί, ξέρεις κανέναν; Όχι, αν έχεις δει ένα όνομα, να μου το πεις!».

«Καλά, καλά…».

Η γυναίκα έφυγε απροειδοποίητα, χωρίς χαιρετισμό, αυτό που θα πει απαξίωση. Ο νεαρός έμεινε με τον άνδρα˙ φαινόταν τσατισμένος τώρα:

«Κατάλαβες, φίλε μου;».  

Έγνεψε ναι, χωρίς να τον κοιτάξει. Είχε αρχίσει να ιδρώνει και ήθελε να ξεράσει, αλλά κρατήθηκε. Σε λίγο θα έφευγε κι αυτός. Είχε ραντεβού.

Ένας άνδρας, μια γυναίκα, ένας νεαρός. Ο άνδρας έμεινε μόνος του.

«Κωλόπαιδα» μουρμούρισε και άναψε τσιγάρο.

Η γυναίκα, κάπου όχι μακριά, έψαχνε ονόματα στην εγκυκλοπαίδεια. Δεν βρήκε τίποτα, αλλά θα έφταιγε μάλλον η χρονολογία έκδοσης. Θα ρωτούσε τη Δευτέρα στη δουλειά. Δεν μπορεί, όλο και κάποιος θα είχε πάρει μέρος στα γεγονότα.

Ο νεαρός έφτασε μισή ώρα νωρίτερα. Είχε δυο μέρες να κοιμηθεί. Ήθελε να ξεράσει αλλά να βγάλει τι; Είχε δυο μέρες και να βάλει κάτι στο στόμα του. Έκαιγε κι ήταν μουδιασμένος. Περίμενε άλλη μισή ώρα πέρα από την προκαθορισμένη, ώσπου ήρθε η σειρά του. Κάθισε μόνο δέκα λεπτά που έκαναν ογδόντα ευρώ. Τόσο κρατάει μια επίσκεψη. Τόσο κοστίζει το υπερηχογράφημα. Θα ξαναρχόταν τη Δευτέρα.

Όγκος ή όχι, δεν έχει σημασία. Θα ζούσε ακόμα λίγο… Αυτό που θα πει παράταση. Αδιάφορο το πόσα χρόνια μετά του γεγονότος, πάντως ούτε δέκα, ούτε εκατό, ούτε καν στρογγυλό αριθμό.

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: